We waren van plan om die middag een wandeling te maken met Felice.
Angelica zou langskomen, en ging gezellig mee.
Jos belde op: of hij met de meiden langs kon komen?
Ja, kom maar, dan gaan we met z'n allen naar het Kralingse Bos, leuk!
Ik stelde voor om daarna pannenkoeken te gaan eten.
Heerlijke wandeling!
Emma, Jade en Angelica liepen voorop, Felice er achter aan, rennend tussen ons en de meiden, heen en weer.
Op de terugweg naar het pannenkoekenrestaurant voelde ik Jade's hand. En zo liepen we verder.
"Omi", zei ze, "ik ben helemaal stuk. Echt stuk. Ik kan niet meer."
"Nou Jade, zal ik je eens wat zeggen? Ik ben ook stuk."
En zo liepen wij verder. Twee stukken bij elkaar!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten