Bericht van Jos

Jos en Kirsten gingen samen een paar dagen naar Limburg. 

Natuurlijk hadden ze telefonisch regelmatig kontakt met de kinderen.

Toen Jos en Kirsten en de kinderen 's-avonds elkaar hun verhalen hadden verteld en gedeeld, zei Jade: "Uhhh Josserd, heb je nog iets belangrijks te vertellen?!"

Een dagje Vlaardingen

Een onwerkelijke tijd: de lockdown; café's gesloten; terrassen, theaters, scholen: alles gesloten. Onderwijs werd thuis gegeven, door ouders of via laptops online.

Jos zou met Emma en Jade een dagje naar Vlaardingen komen.

Wij hadden al plannen gemaakt: het Klauterwoud in de Broekpolder, een heerlijk speelgebied midden in de natuur, met aansluitend een groot wandelgebied waar de hond vrij los mag lopen.

Het weer was niet zo best. We wilden graag picknicken, maar het werd een broodje op de bank.

Daarna toch maar even naar Hoek van Holland....

Zowaar begon daar de zon te schijnen, zodat we een fijne wandeling in de duinen konden maken.

Weer thuis gekomen ging Jade naast me op de bank zitten. "Oma, je hebt rimpeltjes op je velletje van je handen. We keken er samen naar: "Ja meis, dat is zo!" "Maar Oma, je bent ook oud hè?!"

Ja, daar zit je dan elke dag: je haar, je make-up, je kleding, de sieraden: alles om je maar een beetje jong te laten lijken! Ik moest gelijk denken aan het gezegde: dronkaards en kleine kinderen zegge de waarheid!

"Maar Oma, je gaat toch niet dood hè?" "Nee hoor meis, dat ben ik voorlopig nog niet van plan!"

Mooi hè, dit is genieten!

Begin van de Coronatijd, maart 2020

Wij hadden het op het journaal gezien: wat er in China gebeurde. Zoveel mensen die stierven aan die afschuwelijke ziekte.

Voor ons was het toen nog een ''ver-van-mijn-bed-show", en we stonden er verder niet zo bij stil.

Totdat in maart 2020 de eerste corona-patiënt in een Tilburgs ziekenhuis werd opgenomen.

Toen kwamen de eerste regels: handen wassen; niet knuffelen of handen schudden; de ouderen zijn een risicogroep.

Wij gingen naar de camping, naar onze nieuwe caravan, want de voortent moest opgezet worden.

Jos kwam ook helpen, en Jade was meegekomen. Toen ze aankwamen rende Jade naar me toe en ging met me knuffelen. Tja, direct werd ze door Jos gecorrigeerd: "oppassen, anders kunnen we ziek worden!"

Even later: "Omi, weet jij van die 3 russen in de auto?"

Ik: "Nee, wat is er dan?"

Jade: "Nou, als je 4 russen hebt, dan heb je virussen, ha ha!!"

Toch schattig, en ze kan zo lekker vertellen!

 

Vakantie! Logeren bij Oma en Opa!

17 februari 2020

We hadden al tevoren een kleine planning gemaakt, wat we zouden gaan doen.
Het weer was niet zo best, dus wat verzin je dan?!
Ha! Een bioscoopmiddag met popcorn, maar dan thuis. Dus op naar de videotheek!
Ze mochten zelf de film uitzoeken. Als je de gezichtjes zag: al die leuke films, en zovéél!
En ook snoep, popcorn, flesjes drank, cola, Fanta. Teveel om op te noemen.
Jade tegen Emma: "Wij mogen nog geen cola drinken, hè? Daar zijn we nog te jong voor, hè?"
Emma: "Nee Jade, wij moeten denk ik, nog wel een jaartje wachten."

Zo gaat dat, als je 7 en 4 jaar bent! Ze hebben een fijne middag gehad.


18 februari 2020

Dinsdagmiddag, met Angelica afgesproken, dus met de meiden en 4 pizza's naar Angelica en Robert.
Jade noemt Robert: Elbert. Dat vindt ze beter bij hem passen!

19 februari 2020

Opmerking van Jade: "Oma, weet je, dat mijn papa in z'n blootje slaapt? Echt helemaal bloot?!
En mama heeft alleen d'r broekje aan!" Ik ging er maar verder niet op in......

Vandaag de laatste dag! We zijn allemaal een beetje stuk! Zelfs Felice krijgen we met moeite naar buiten.
Het is voor mij een dikke bonus om kleinkinderen te hebben van de familie Vogelaar!

Twee stukken bij elkaar

3 januari 2020

We waren van plan om die middag een wandeling te maken met Felice.
Angelica zou langskomen, en ging gezellig mee.
Jos belde op: of hij met de meiden langs kon komen?
Ja, kom maar, dan gaan we met z'n allen naar het Kralingse Bos, leuk!
Ik stelde voor om daarna pannenkoeken te gaan eten.

Heerlijke wandeling!
Emma, Jade en Angelica liepen voorop, Felice er achter aan, rennend tussen ons en de meiden, heen en weer.
Op de terugweg naar het pannenkoekenrestaurant voelde ik Jade's hand. En zo liepen we verder.
"Omi", zei ze, "ik ben helemaal stuk. Echt stuk. Ik kan niet meer."
"Nou Jade, zal ik je eens wat zeggen? Ik ben ook stuk."

En zo liepen wij verder. Twee stukken bij elkaar!